we need to talk about kevin

  1. 1
    supernatural'ın 8. sezon 1. bölümünün adıdır.

    --! spoiler !--

    dean purgatoryden çıkıyor. kevin ortada yok. sammy 5x daha mal, pardon duygusal.

    --! spoiler !--
  2. görsel
    skyrunner
    #7820 | 01/01/2013 04:46
  3. 2
    2011 yapımı insanı kırmızı tonlarıyla bile germeyi başaran ve izleyen kişide ileride çocuk doğurma düşüncesi varsa anında yok eden dram filmi. anne ve psikopat oğul arasındaki ilişkiyi konu alıyor. oyunculuklar çok iyi. fakat konu biraz bayık ilerliyor.

    www.imdb.com/...

    not: Ezra Miller'da tam anlamıyla psikopat katil tipi var, bu fark ediliyor. bu çocuk gelecek vaad ediyor.
  4. görsel
    skyrunner
    #16303 | 28/01/2013 15:03
  5. 3
    (bkz: izleyiciyi rahatsız eden filmler)
  6. 4
    (bkz: iyi ki çocuğum yok denilen anlar)

    -- spoiler --

    dayak cennetten çıkmadır, bu filmle buna emin oldum. annesi sadece eşek kadar olduğunda duvara fırlattı çocuğu, onu da kolunu kırdı.

    neyse film boyunca kevin'dan ben rahatsızlık duydum, anası nasıl aynı evde yaşasın. yemişim sevmesini. çocuk nefret dolu bakıyordu anasına.

    -- spoiler --
  7. görsel
    OLDU O ZAMAN
    #594847 | 02/01/2016 19:50
  8. 5
    İzleme listemde olan ve başarılı olduğu söylenen film. Başrolü zaten başarılı beklentim yüksek yani. Bi vakit bulayım da deviricem.
  9. görsel
    koalamsı kedi
    #594871 | 02/01/2016 19:58
  10. 6
    son 6 aydır, hangi filmi izlesem uyuyakalan beni, uyutmamayı başaran filmdir. benim uyuyup uyumamam sizin için nasıl bir değer ifade eder bilmem ama filmin etkileyiciliği hakkında bir fikir verebilir sanırım.
    en azından film bittikten sonra boş boş kalkmıyosunuz, oturduğunuz yerden, bir şeyler düşündürüyor insana, bu bile izlemek için bir sebep olabilir.
  11. görsel
    niyazi
    #595887 | 03/01/2016 00:06
  12. 7
    zamanında melek arslanbenzer'in aşağıdaki metni yazmasına sebep olan ilginç bir film.

    şöyle:

    -- spoiler --
    aslında hakkında konuşulması gereken kevin değil eva. eva kevin’in annesi. evet “we need to talk about kevin” isimiyle 2011′de gösterime girmiş bir filmden söz ediyoruz. kitap uyarlaması. ne kadar iyi bir uyarlama olduğundan bahsedemeyeceğim çünkü kitabı okumadım. filmde boşluklar olmasını çok iyi uyarlanmamış olmasına yorabiliriz ya da bu boşluklar zaten kitapta da vardı. dediğim gibi bilmiyorum. biz filmden sözedeceğiz. film anne çocuk ilişkisi üzerine. çarpıcı, sarsıcı, toplumsal, ontolojik ve psikolojik.

    domates festivaliyle açılıyor film. ilk anda kanlar içinde yüzen insanlar gördüğünü sanıyor izleyici. doğum anına da benzetilebilir. “doğum bir çeşit tarvmadır” tezini destekleyen bir sembolik anlatım gibi düşünebiliriz bunu. doğumdan sonra çocuğun ilk ilişki kurduğu ve bu travma denen, anne bedeninden kopuş anını atlatmasına yardımcı olan kişi annedir. 0-2 yaş arasında çocukla anne arasındaki ilişki bir çeşit kendini tanıma ve dünyaya adapte olma sürecidir. kevin ve annesinin ilk andan itibaren sağlıklı bir ilişki kuramamasına şahit oluyoruz film boyunca. evlilik ve hamilelik eva’nın kendinden ve dış dünyadan vazgeçmesi anlamına geliyor ve asla tutkuyla ya da sevgiyle istediği bir şey olmuyor. anneyle çocuk arasındaki fiziksel ve psikolojik benzerlik önemli. biri diğerinin devamı hatta mirasçısı gibi. anne ilk aylarda çocukla ilişki kurarken, çocuğu kucağına aldığında bile aralarındaki mesafenin tam olarak kapanmasına asla izin vermiyor. hep belli bir mesafede tutuyor çocuğu. bir çeşit ilişkisizliğe mahkum ediyor. burdan sonrası bu ilişkisizliğin ve çocuğun anneden aldığı intikamın hikayesi. içine şeytan kaçmış bir çocuğun hikayesi değil yani.

    filmin güçlü taraflarından biri kesinlikle oyunculuklar. tilda swinton ve ezra miller. tilda swinton george clooney’le oynadığı avukat filminde de oldukça iyi bir performans ortaya koymuştu. takdirlerimizi kazanmaya devam ediyor. bir karekter oynamaya çalışan, karakterine kafa yoran ve onu derinleştirebilen oyuncu sayısı çok fazla değil. swinton kesinlikle bunlardan biri. miller’ın ikinci bir filmini izlemiş değilim ama bundan sonra bir daha hiç film çekmeyecek olsa bile bunda ortaya koyduğu performans iyi bir oyuncu olduğunu ortaya koymaya yeter.

    domates festivaliyle başlayan kutlamalar, cadılar bayramı ve christmasla devam ediyor. her gergin sahnede sevimli müziklerin kullanılması da iyi bir fikir diyebiliriz. buradaki gerginlik yalnızca izleyiciyi germeye yönelik tek boyutlu bir şey değil çünkü. bir çeşit yalanı ifşa etme yapıntılığı ortaya koyma çabası. kevin ve eva arısında yaşanan ilişkisizlik gerginliğin temel seeplerinden biri. kevin şiddeti bir çeşit ilişki kurma biçimi olarak kullanıyor. eva bütün bu olup bitene müthiş derecede öfkelendiği halde büyük bir sabır ve anlayış gösteriyormuş gibi yapıyor. bunu yaptığı durumlarda kevin’in hissettiği tek şeyin hınç ve öfke olduğunun farkında bile değil. eva başka türlüsünü bilmiyor. anlayış ve sabır kılıfı altında alttan alta beslenen hınç onun bildiği en iyi ilişki kurma biçimi ve kevin’e yani oğluna aktardığı da aslında bundan başka bir şey değil. kevin ve annesinin benzerliğini sarışınlarla esmerlerin savaşı olarak da düşünmek mümkün. kevin ve annesi dışında filmdeki tüm karakterlerin sarışın olması da oldukça ilginç. kevin’in annesine üstün olan tarafı onun şiddet eşiğiniaşmış olması. kevin şiddeti bizzat kullanıyor. hatta şiddet kullanmak konusunda oldukça ilkel ve acımasız ve bunu neredeyse doğası gereğiymiş gibi yapıyor. bu noktada da annesiyle birbirlerine benziyorlar. annesi de tıpkı kevin gibi yabani biri, şiddet dürtüsü bastırılmış bir yabanilik. bastırılmış herşey mutlaka hissedilir ya da yön değiştirir çünkü onu yok edemezsiniz o kadar korkarsınız ki sadece saklarsınız. kevin’in annesini cezalandırmasının ve yalnız bırakmasının en iyi yolu şiddet ve kötülük. ilk yalnız bırakanın anne olduğunu da unutmamak gerek tabii ve bunun bir çeşit intikam olduğunu.

    filmin tamamını lacan ya da freud temelli psikanalitik bir yoruma tabii tutmak ve bir takım çıkarımlara varmak mümkün ama bizim için asıl önemli olan filmin nasıl sonlandırıldığı. kevin sağlam bir katliamın sonunda hapse düşer. aradan bir kaç yıl geçtikten sonra annesiyle görüş günü karşılaşmalarına şahit oluruz. bu karşılaşma ve sonlandırma hollywood izleyicisi için yeterince yoğun değildir ama bir sanat filmi için de oldukça ümitvar bir sonlandırmadır. o kadar kan ve katliam, (bunların hiçbirini filmde birebir göremezsiniz, yönetmen bunu bir şekilde anlatır) sonunda anne ve oğulun hayatlarında ilk kez gerçek bir sarılma yaşamalarına sebep olur çünkü kevin içerde geçirdiği bir kaç yılın sonunda kanlar içinde dünyaya geldiği ilk ana geri dönmüş ve yönetmenin bize hissettirdiği kadarıyla içerde zulme maruz kalmıştır. doğduğu anda çocuğuna şefkat gösterme fırsatını bazı sebeplerden kaçırmış olan anne, ettiği onca zulme rağmen zulme uğramış oğlu karşısında merhamet etmeden duramaz. bu kadar kötülüğün içinden geçerek de olsa böylesi insani ama gerçekten insani yani insana dokunan bir noktaya ulaşılmış olması her şeye rağmen insanın inancını tazeleyen bir şey.

    filmin zaafı kevin’in neden bu kadar kötü bir çocuk olduğunu asla tam olarak bilmeyişimiz, filmin bütün karakterlere karşı tam bir tarafsızlık içinde olması, kevin’in şiddetini yönelttiği şeylerin tam bir tutarlılık içinde olmaması ve net bir bağlamlarının olmaması olarak sayılabilir. bir de yakışıksız bir mantık hatası var filmde: katliama hazırlanırken asma kilit benzeri bir şeyle içerinden kilitlediği salonu polislerin gelip kilidi keserek dışarıdan açabilmeleri. baya atlamışlar yani.
    -- spoiler --
  13. görsel
    ismail pelit
    #733564 | 24/03/2016 02:51
  14. 8
    acayip rahatsız edici 2011 yapımlı bir film.

    bir anne ile oğlunun geçimsizliğini, annenin gözünden anlatıyor.

    filmi artık iğrenerek bitirdim, izleyiciye verdikleri duygu muhteşem.muhteşem bir rahatsızlık duyuyorsunuz filmden.filmdeki neredeyse bütün karakterlere kızıyorsunuz ama filmin sonunda da hepsini anlıyorsunuz.

    ama genel olarak film çok durağan geçti, olayları dışa vurarakta gösterebilirlerdi, nitekim final sahnesi her şeyi unutturdu.

    ayrıca müzikleri hiç yerinde değildi, oyuncuların performanslarını dahi etkilemiş.6.5/10
  15. görsel
    iglosuzeskimo
    #917345 | 17/07/2016 22:06
  16. 9
    Bu filmi bana öneren yazar kimse istirham ediyorum çıksın ortaya, tşk.

    Yukarıdaki 8 girdi gibi burada da oropsu Kevin'dan bahsedeceğim. Filmi izlemek yetmedi aklıma geldikçe çıldırıyorum. Sinir hastası eden bir film.

    İzledikten sonra hala çocuk sahibi olmayı düşünen olursa çok şaşarım.

    Filmi tek seferde izleyememiştim, öyle öfkelendim ki yarısını bikaç gün sonra izledim.

    Bir anne ve manyak, ruhastası oğlunun ilişkisi anlatılıyor.

    Beni Kibariye'nin kocasından daha çok sinirlendiren nadir şeylerden bu film.

    Bir apla tavsiyesi izlediğiniz filmlerin etkisi altında kalan biriyseniz izlemeyin bunu. Ne gerek var ekrana yumruk atmaya?
  17. görsel
    mavinarsist
    #1469170 | 22/07/2018 16:02
  18. 10
    sinema kanallarI'nda bir ara cokca veriyordu izlemisimdir 2 kez falan bastan sona. bence konusu guzeldi, oyuncu secimleri de guzel. kevin rolunun hakkInI veriyor ozellikle.
    yine olsa yine izlerim.
  19. görsel
    sasakiakane
    #1469223 | 22/07/2018 17:18
tümünü gör